Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ο κύκλος μου ήταν ένα μυστήριο. Ποτέ δεν ήταν σταθερός. Άλλοτε καθυστερούσε δύο εβδομάδες, άλλοτε έναν ολόκληρο μήνα ή και δύο. Τότε, στην εφηβεία, το θεωρούσαν όλοι λογικό και αναμενόμενο κι εγώ απολάμβανα ότι είχα πιο σπάνια… δύσκολες μέρες.

Κάποια στιγμή, στα 24 μου, έκανα έναν υπέρηχο και ήρθε η διάγνωση: πολυκυστικές ωοθήκες. Δεν έδωσα και πολλή σημασία, παρόλο που ο γυναικολόγος μου με προειδοποίησε ότι θα δυσκολευτώ να μείνω έγκυος. Άλλωστε, δεν ήθελα ακόμα παιδιά και δεν καταλάβαινα τι σήμαινε αυτό πρακτικά.

Μέχρι που στα 28, παντρεμένη πια, αποφασίσαμε με τον άντρα μου πως θέλουμε να γίνουμε γονείς. Και τότε θυμήθηκα τα λόγια του γιατρού μου: «Θα δυσκολευτείς. Το σώμα σου δεν λειτουργεί όπως των περισσότερων γυναικών και η ωορρηξία σου είναι ασταθής».

Τα απώθησα στην αρχή, πιστεύοντας (ή ελπίζοντας) ότι θα είμαι από τις τυχερές που τα καταφέρνουν με την πρώτη προσπάθεια. Όμως, οι μήνες περνούσαν και άρχισα να προβληματίζομαι αρκετά. Πάντα πίστευα πως το να κάνω παιδί θα είναι κάτι φυσικό, κάτι που απλώς… θα συμβεί. Κι όμως, δεν ήταν έτσι για μένα.

Εκτός από τους ακανόνιστους κύκλους, πάλευα και με το βάρος μου. Έπαιρνα εύκολα κιλά, δυσκολευόμουν να τα χάσω. Οι ορμόνες μου ήταν μόνιμα «μπερδεμένες». Άρχισα να κάνω τεστ ωορρηξίας, να μετράω μέρες, να προσπαθώ να εντοπίσω το «γόνιμο παράθυρο», μια φράση που άρχισε να αποκτά υπερβολική σημασία στην καθημερινότητά μου. Η ερωτική πράξη σταμάτησε να είναι αυθόρμητη. Έγινε σχεδόν υποχρέωση, μια συντονισμένη προσπάθεια με το ρολόι στο χέρι. Και όποτε μου ερχόταν περίοδος ένιωθα ένα μικρό πένθος.

Το πράγμα γινόταν ακόμα χειρότερο, καθώς πολλές φορές νόμιζα ότι έχω καθυστέρηση λόγω των ακανόνιστων κύκλων. Έκανα ξανά και ξανά δεκάδες τεστ εγκυμοσύνης, τα οποία όλα έβγαιναν αρνητικά, με μένα από τη μία να ελπίζω ότι κάνουν λάθος και από την άλλη να ελπίζω να έρθει επιτέλους η περίοδος, για να ξεκινήσει άλλος ένας κύκλος προσπαθειών.

Μετά από μήνες απογοήτευσης, ήρθε ένα θετικό τεστ εγκυμοσύνης. Θυμάμαι ακόμα εκείνο το πρωινό, έκλαιγα, γελούσα, δεν το πίστευα. Είχα μείνει έγκυος! Το είπαμε στους κοντινούς μας ανθρώπους με συγκρατημένη χαρά. Δεν πρόλαβε όμως να κρατήσει… Στις πρώτες εβδομάδες, απέβαλα.

Δεν υπάρχουν λόγια για τον ψυχικό πόνο μιας αποβολής, για το πένθος για μια ζωή που δεν γνώρισες, ενώ έκανες τόσα όνειρα για εκείνη. Νιώθεις πως κάτι σου δόθηκε και σου το πήραν πριν προλάβεις να το αγγίξεις. Έπεσα σε κανονική κατάθλιψη. Για μέρες δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν. Ένιωθα θυμό με το σώμα μου, σαν να με είχε προδώσει.

Όμως, το ήξερα από την πρώτη στιγμή. Ο μόνος τρόπος να συνέλθω ήταν να προσπαθήσουμε ξανά. Όχι επειδή έπρεπε, αλλά επειδή δεν ήθελα να αφήσω την απώλεια να με ορίσει. Ξεκίνησα ξανά τα τεστ ωορρηξίας, ξανά προσπάθειες. Πέρασε σχεδόν ένας χρόνος και ήμουν πάλι έτοιμη να τα παρατήσω.

Κι όμως, ήρθε πάλι εκείνη η δεύτερη γραμμή στο τεστ εγκυμοσύνης. Αυτή τη φορά, την κοίταξα με δισταγμό. Δεν χάρηκα αμέσως. Περίμενα. Κράτησα την αναπνοή μου για μήνες. Με κάθε υπέρηχο, με κάθε παλμό καρδούλας που άκουγα, ένιωθα ότι πλησιάζω όλο και πιο κοντά.

Και τελικά ήρθε!

Σήμερα, είναι ένα πλάσμα γεμάτο χαρά, που μου χαμογελάει και είναι σαν να μου γελά όλος ο κόσμος. Την κοιτάζω και νιώθω ότι όλα άξιζαν: τα δάκρυα, η αναμονή, η απογοήτευση. Ήταν ένα δύσκολο ταξίδι, αλλά όχι μάταιο.

Τελικά εκεί που όλα μοιάζουν δύσκολα… μπορεί να σε περιμένει το πιο μεγάλο θαύμα.

Δες τα τεστ εγκυμοσύνης