Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι το ταξίδι προς τη μητρότητα θα ξεκινούσε με ένα χειρουργείο. Ότι πριν καν προσπαθήσω να γίνω μητέρα, θα έπρεπε να αποχαιρετήσω ένα κομμάτι του εαυτού μου.

Ήμουν 32 όταν μπήκα στο χειρουργείο για αφαίρεση της δεξιάς μου ωοθήκης και της αντίστοιχης σάλπιγγας. Η διάγνωση: σοβαρή υδροσάλπιγγα και φλεγμονές που δεν ανταποκρίνονταν πια σε καμία συντηρητική αγωγή. Θυμάμαι την γιατρό να μου εξηγεί ήρεμα τι πρόκειται να γίνει. Θυμάμαι κι εμένα, να κάθομαι απέναντί της με σταυρωμένα χέρια, σαν να άκουγα τα νέα για κάποια άλλη.

Δεν είχα κάνει ακόμη παιδιά… ούτε είχα προσπαθήσει ποτέ. Και ξαφνικά, ένιωθα ότι ξεκινάω με ένα μειονέκτημα. Ένα «μισό». Δεν είναι όμως μόνο τα όργανα που αφαιρούνται, είναι κι εκείνο το αόρατο αίσθημα ότι είσαι λιγότερη, πιο εύθραυστη από άλλες γυναίκες. Ότι πια δεν είσαι το ίδιο προικισμένη, το ίδιο προγραμματισμένη να φέρεις στον κόσμο μια ζωή. Και ίσως δεν το καταφέρεις ποτέ.

Μετά το χειρουργείο, άργησα να ξαναβρώ την ισορροπία μου. Σωματικά επανήλθα γρήγορα, η ψυχολογία μου όμως δεν ακολουθούσε. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ, έβλεπα εφιάλτες ότι χάνω και τη δεύτερη ωοθήκη σε κάποιο ατύχημα και το άγχος μου ήταν τόσο μεγάλο που σκεφτόμουν να προχωρήσω σε κατάψυξη ωαρίων για παν ενδεχόμενο.

Ευτυχώς ο σύζυγός μου ήταν πιο αισιόδοξος από μένα και με κράτησε από το να μην τρελαθώ. Η σκέψη “θα μπορέσω να μείνω έγκυος μόνο με μία ωοθήκη;” έγινε ο πιο σταθερός μου σύντροφος στην καθημερινότητα. Η μία ωοθήκη που μου είχε απομείνει μου φαινόταν κάθε μήνα σαν να κρατάει στα χέρια της ένα ολόκληρο μέλλον!!

Ξεκίνησα να παρατηρώ τον κύκλο μου. Να μετράω τη διάρκεια, να υπολογίζω, να ελπίζω, να απογοητεύομαι. Δεν ήθελα ακόμα να προχωρήσω σε υποβοηθούμενη αναπαραγωγή μια που ήθελα να δώσω στο σώμα μου μια ευκαιρία. Να δω αν μπορεί….

Ξεκίνησα τα τεστ ωορρηξίας και τις προγραμματισμένες επαφές, όμως κάθε φορά που αδιαθετούσα με έπιανε απελπισία. Ήξερα πως θα έπρεπε να περιμένω τώρα άλλους δύο μήνες και όχι έναν. Ήμουν η άτυχη που αντί για 12 περίπου ωορρηξίες τον χρόνο είχα μόνο 6…

Χρειάστηκε χρόνος, όχι πολύς, αλλά αρκετός για να αμφισβητήσω σχεδόν τα πάντα. Για να απελπιστώ, να κλάψω όπως δεν είχα κλάψει ποτέ και να τρομοκρατηθώ ότι δεν θα κρατήσω ποτέ ένα μωρό στην αγκαλιά μου, όπως η αδερφή μου και όλες μου οι φίλες.

Κι όμως, ένα πρωί, ένα τεστ εγκυμοσύνης μου έδειξε δυο ροζ γραμμές!!! Αυτό το τεστ εγκυμοσύνης που ακόμα κρατάω στο συρτάρι του κομοδίνου μου, το κοιτάω κάθε βράδυ και συγκινούμαι…

Η εγκυμοσύνη εξελίχθηκε ομαλά. Όχι χωρίς άγχος και ερωτηματικά, αλλά κάθε εβδομάδα, κάθε υπέρηχος ήταν μια ήσυχη επιβεβαίωση: το σώμα μου, αυτό το «μισό», λειτουργούσε ολόκληρο. Αυτό μου φαινόταν τέλειο!!!

Σήμερα, είμαι μαμά ενός ήρεμου και φωτεινού κοριτσιού. Δεν θυμάμαι πια πώς ήταν η ζωή μου πριν από τη μικρούλα μου. Το σώμα μου δεν είναι τέλειο, αλλά έκανε το πιο τέλειο πράγμα που θα μπορούσε! Δημιούργησε από το μηδέν μια ολόκληρη ζωή.

Γιατί κάποιες φορές, το μισό μπορεί να οδηγήσει στο ολόκληρο…

Δες τα τεστ εγκυμοσύνης