Δεν ξέρω πότε ακριβώς αποφασίσαμε ότι είναι η ώρα να κάνουμε παιδί (ήμασταν και ελαφρώς μεγάλοι), αλλά θυμάμαι πολύ καλά την επόμενη μέρα: παρήγγειλα τεστ ωορρηξίας, ένα μεγάλο νεσεσέρ για τα σύνεργα (λιπαντικό που βοηθάει τα σπερματοζωάρια να φτάσουν στον στόχο τους και φυσικά… θερμόμετρο) και ξεκίνησα. Μεγάλη αποφασιστικότητα αλλά μηδέν ψυχραιμία.

Στην αρχή το είδα σαν project. Είμαι και ολίγον ψυχαναγκαστική… Θα παρακολουθώ τον κύκλο μου, θα τσεκάρω ωορρηξίες, θα έχουμε επαφές στις σωστές μέρες, θα πιάσω με την πρώτη. Εύκολο, σωστά;

Λάθος.

Ο κύκλος μου δεν χαμπάριαζε από σχέδια. Έβγαινε θετικό το τεστ μέρες που είχα ημικρανία ή που έλειπε ο άντρας μου εξωτερικό (λείπει συχνά, λόγω δουλειάς). Ήταν αρνητικό όταν πίστευα ότι θα βγει θετικό, βάσει των υπολογισμών μου. Έκανα τεστ στο γραφείο, στην τουαλέτα της καφετέριας, μια φορά και στο αυτοκίνητο (χωρίς σχόλια, παρακαλώ). Είχα φτάσει στο σημείο να βλέπω θετικό αποτέλεσμα και να πανηγυρίζω λες και πέρασα στις Πανελλήνιες.

Ο άντρας μου κάποια στιγμή άρχισε να με ρωτάει απορημένος:
«Έχουμε επαφή επειδή θέλουμε ή επειδή στο είπε το τεστ;»
Κι εγώ απαντούσα:
«Το τεστ. Και θέλουμε. Δεν μπορείς να διαλέξεις. Είναι πακέτο.»

Πέρασαν οι μήνες, και μαζί τους πέρασαν και 4 πακέτα με τεστ. Είχα μάθει να κεντράρω τα ούρα μου με κλειστά μάτια!! Είχα απομνημονεύσει τη γραφική παράσταση της LH (κι αυτά τα χαρτάκια μέσα στο νεσεσέρ). Παράλληλα μετρούσα και τη θερμοκρασία μου κάθε πρωί, κι αυτό το σημείωνα, ψυχαναγκαστική είπαμε... Είχα ομαδική στο κινητό με τίτλο «Γόνιμες μέρες alert».

Πριν την επαφή τοποθετούσα ευλαβικά το κολπικό τζελ, για να βοηθήσω τους κολυμβητές του αντρούλη μου να… φτάσουν στον στόχο τους. Και εννοείται, μετά την ολοκλήρωση δεν σηκωνόμουν από το κρεβάτι για ώρα (κάποιες φορές έκανα και κατακόρυφο μέχρι να μου φτάσει το αίμα στο κεφάλι)…

Όλα πήγαιναν ρολόι. Όσο ρολόι μπορεί να είναι το να βιώνεις κάθε μήνα ένα μικρό, αλλά σοβαρό πένθος με την έλευση της περιόδου… Πέρασαν έτσι 5 μήνες. 5 φορές που την πρώτη μέρα κάθε κύκλου δεν μπορούσα να σηκωθώ από το κρεβάτι από την ελαφριά κατάθλιψη. Ένα ερωτηματικό κολλούσε στο κεφάλι μου: «Αφού όλα τα κάναμε σωστά, τι πάει λάθος;».

Αυτή η παντελής απουσία ελέγχου ήταν που με τρέλαινε. Αυτή και ότι σκεφτόμουν πως μπορεί να έχουμε κάποιο θέμα υπογονιμότητας όπως τόσα και τόσα ζευγάρια που έβλεπα γύρω μας. Οι μαύρες σκέψεις με κατέκλυζαν σε τέτοιο βαθμό που δεν ήθελα καν να κάνω τεστ εγκυμοσύνης και να δω τη μία γραμμή να στέκει σας εφιάλτης μπροστά μου.

Ώσπου ένα πρωί ξύπνησα με θετική διάθεση και είχα ένστικτο να κάνω τεστ εγκυμοσύνης. Τα δευτερόλεπτα που περίμενα να βγει το αποτέλεσμα, ήξερα τι θα δω…

Και εκεί, αχνοφαινόταν η δεύτερη μοβ γραμμούλα. Την κοίταζα και δεν το πίστευα, η πιο όμορφη μοβ γραμμούλα που είχα δει ποτε…

Σήμερα, ο γιόκας μου είναι 5 μηνών και τρώει την πιπίλα του με το ίδιο πάθος που εγώ έτρωγα μπανάνες για "καλή ωορρηξία". Κι εγώ γελάω κάθε φορά που θυμάμαι πόσο συντονισμένα αγχωμένη ήμουνα.

Αν κάτι έχω να σου πω, είναι αυτό: Η προσπάθεια θέλει επιμονή, αλλά και λίγο χιούμορ. Και φυσικά υπομονή, αλλά λιγότερο ψάξιμο στο Google στις 2 τα ξημερώματα.

Δες τα τεστ εγκυμοσύνης