Δεν ήμουν από τα κορίτσια που μεγάλωσαν με τη σκέψη ότι θα γίνουν σίγουρα μαμάδες. Η μητρότητα ήταν για μένα κάτι αφηρημένο και μακρινό, κάτι που ίσως έρθει, ίσως όχι. Μέχρι που γνώρισα τον άντρα μου, και χωρίς πολλά λόγια, κάπου μέσα μου γεννήθηκε μια καινούρια επιθυμία, να γίνουμε οικογένεια.

Στην αρχή, το πήραμε χαλαρά. Δεν είχαμε λόγο να πιστεύουμε ότι θα δυσκολευτούμε. Ήμουν 31, με φαινομενικά καλές εξετάσεις και έναν κύκλο όχι τέλειο, αλλά αρκετά σταθερό. Οι μήνες περνούσαν, είχαμε ελεύθερες επαφές, όμως τίποτα δεν συνέβαινε. Τους πρώτους μήνες δεν το πρόσεξα καν, όμως μετά από 5 μήνες κάτι μέσα μου κλώτσησε. «Δεν θα γίνουμε από αυτά τα ζευγάρια που αγχώνονται» προσπάθησε ο άντρας μου να με φέρει στα συγκαλά μου.

Ένα κενό και μια σιωπή, όμως, γέμιζε την καρδιά μου κάθε φορά που ερχόταν η περίοδος. Ήρθε μια καθυστέρηση που δεν ήταν εγκυμοσύνη, απλά ήταν περίοδος που πάντα ερχόταν λίγο καθυστερημένη για να μου θυμίσει ότι δεν τα κατάφερα πάλι.

Έτσι ξεκίνησα τα τεστ ωορρηξίας. Στην αρχή τα έβλεπα με επιφύλαξη, αλλά όταν αρχίσεις να μετράς τους μήνες, αυτές οι ταινίες γίνονται ελπίδες. Ξεκίνησα να κρατάω ημερολόγιο: ποια μέρα κάνω τεστ, ποια βγαίνει θετικό, πότε πρέπει να έχουμε επαφή, πότε να περιμένω αποτέλεσμα. Η ζωή μας απέκτησε ρυθμό, αυστηρό, μηχανικό, αλλά απαραίτητο.

Υπήρχαν μήνες που δεν έβρισκα καν ωορρηξία. Άλλοι που έβγαινε τόσο αργά, που είχαμε ήδη κουραστεί. Υπήρχαν και μήνες που όλα πήγαιναν τέλεια, αλλά η περίοδος ερχόταν κανονικά (και μαζί της και η απογοήτευση).

Κάπου στον δέκατο μήνα προσπαθειών άρχισα να χάνω την πίστη μου. Δεν ήθελα να κάνω άλλα τεστ, ούτε ήθελα να μετρήσω τίποτα. Κι όμως… το έκανα πάλι, γιατί σκεφτόμουνα ότι ίσως αυτός ήταν ο κύκλος που θα μου φέρει το παιδάκι μου και δεν έπρεπε να τον αφήσω να χαθεί. Είναι ασύλληπτη η δύναμη που έχει κάθε γυναίκα μέσα της. Με κάθε περίοδο που έρχεται, κάθε πένθος για την αποτυχημένη προσπάθεια, κάθε ανυπομονησία ότι πάμε πάλι από την αρχή για άλλον ένα μήνα, έρχεται μαζί, την ίδια στιγμή, και η ελπίδα. Ένας νέος κύκλος αρχίζει, το σώμα κουρδίζεται ξανά από την αρχή, για να φιλοξενήσει μια νέα ζωή. Ίσως αυτή τη φορά να είναι η στιγμή του.

Εκείνος ο κύκλος λοιπόν φαινόταν σαν υπόσχεση: η ωορρηξία εμφανίστηκε καθαρά, ήμασταν συνεπείς, όλα σύμφωνα με το πλάνο. Και μετά ήρθαν οι μέρες αναμονής, εκείνες οι ατελείωτες 10-12 μέρες που ήλπιζα, αλλά δεν με άφηνα να το πιστέψω…. Δεν είναι τυχαίο που αυτό το διάστημα από την ωορρηξία έως την αναμενόμενη περίοδο είναι το περιβόητο «διάστημα των δύο εβδομάδων». Διάβασα πολλούς οδηγούς επιβίωσης, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν βοήθησαν καθόλου…

Ένα πρωί, χωρίς κανένα σύμπτωμα, απλά είπα να κάνω τεστ εγκυμοσύνης. Ήταν δύο μέρες πριν την αναμενόμενη περίοδο και είχα πει ότι δεν θα μπω στη διαδικασία να ξεκινάω από νωρίς τα τεστ. Το έκανα τους πρώτους μήνες, όταν αγόραζα κατά δεκάδες τα τεστ εγκυμοσύνης σε ταινίες και ξεκινούσα να παλεύω να δω μια δεύτερη γραμμή ακόμα και 7 μέρες πριν την αναμενόμενη περίοδο. Εκείνον, όμως, τον μήνα είχα ένα καλό προαίσθημα και είπα να το δοκιμάσω.

Μου φάνηκε ότι ήταν θετικό, αλλά δεν το πίστεψα… Πώς το έκρυψα και από τον σύζυγό μου δεν μπορώ να το καταλάβω μέχρι σήμερα. Έκανα άλλο το επόμενο πρωί. Του το έδειξα, ήταν θετικό, κλαίγαμε από χαρά!!

Μετά ήρθε αίμα, αποκόλληση πλακούντα, μετά ξαπλωμένη στο κρεβάτι για μέρες. Μετά υπέρηχος, μετά ακούσαμε καρδούλα. Κι από εκεί και πέρα, ευτυχώς όλα πήγαν καλά, μέχρι τώρα και μετά τον τέταρτο μήνα είχα μια πολύ καλή εγκυμοσύνη.

Τον επόμενο μήνα γεννάω και ανυπομονώ σαν τρελή να γνωρίσω τον γιο μου!!!!

Δες τα τεστ εγκυμοσύνης